Hayat serüvenimiz gitgide yalnızlığa doğru gidiyor ..

Nasıl mı ?

Sevdiklerimize Hal hatır sormak için,önceleri bayramlarda  mektup yazardık evdeki kedinin büyüdüğüne kadar detaylı bilgi verirdik sevdiklerimize ...,

Nnedendir bilinmez ama beş parmağımızı bile çizer, hepsinin içine ayrı ayrı sevgi sözcükleri yazardık..sepet sepet yumurta sakın beni unutma diye noktalardık cümlelerimizi.

.Birde  bayram tebrikleri olurdu, herkes konumuna göre seçer gönderiridi..Sevgiliye giden tebrik kartlarının üzerinde ona iletmek istediğimiz ,bir türlü cesaret edip söylemeyediğimiz mesajlar yazardı., 

Daha sonraları telefon çıktı : her sohbet ortamında konuşulurdu ''ne büyük nimet gerçekten sesini duyuyorsun diye..''.her evde olmazdı postaneden gider arardık

.Derken cep telefonları çıktı :Bu defa arayarak hal hatır sorduk bayramını kutladık..

oda yetmedi bu defa mesajlar girdi hayatımıza .

Şimdi: Ne mektup kaldı, ne tebrik kartları ...

Ne de arayıp sesini duyma ihtiyacı..

Hazır mesajlardan topluca gönderiyoruz...

! Bana değer veriyormuş.!.

Cümle kendinin cümlesi değil ,mesaj şahsımıza değil !

Genel olarak yazılmış cümlelerden, topluca çekiverip günü kurtarıyoruz, kurtarmasına da... 

içten merhaba dediğimiz ,hayatın çıkmazlarını anlatıp deşarj olduğumuz, dost bulamıyoruz !

Birbirimize bir mesaj kadar yakın ,yıldızlar kadar uzak duruyoruz., farkında olmadan ....

Bilmem anlatabildim mi ?